Historia

Rys historyczny

Sikawa – osiedle we wschodniej części Łodzi.

Pierwsza wzmianka o Woli Miecznikowej odnotowana została w źródłach pisanych z końca XV wieku. Istnieje przypuszczenie, że ta, położona na śródleśnej polanie wieś, powstała też w tym stuleciu. W latach 70. XVI wieku Sikawa należała do Jakuba Stokowskiego. Obszar ornych gruntów chłopskich wynosił wówczas 3 łany (około 50 hektarów), przy 2,5 łana odłogów.
Istotne zniszczenia spotkały Sikawę w latach wojen szwedzkich lub być może nieco później – podczas rokoszu Lubomirskiego. Przekaz z 1667, prawdopodobnie odnoszący się do lat wcześniejszych, informuje, że podczas przemarszu przez wieś żołnierzy, spalone zostały 3 chłopskie chałupy. Z inwentarza z 1666 wynika, iż zarówno karczma, jak i szereg chałup chłopskich znajdowały się w stanie ruiny. We wsi wówczas ponoć zamieszkiwane były tylko 2 zagrody chłopskie. W XVIII wieku Sikawa, związana z dobrami Stoki, stanowiła nadal własność Stokowskich. Wieś jednak nie rozbudowała się zbytnio. Znajdowały się tam tylko 3 gospodarstwa chłopskie. W 1822 w 7 domostwach zamieszkiwało Sikawę 69 osób.

Wieś Sikawa zwana była niegdyś także Wolą Miecznikową (lub Mieczkową). Pierwsza z ww. nazw prawdopodobnie swe pochodzenie zawdzięcza licznie bijącym w przeszłości na tych terenach źródłom (obecnie nieliczną z widocznych pozostałości są źródła rzeki Łódki). Co do drugiej nazwy istnieje przeświadczenie, że pojawiła się ona, gdyż wieś została osadzona jako wolnizna (czyli wola), przez któregoś z dziedziców Stokowskich, posiadającego tytuł miecznika (stąd nazwa Wola Miecznikowa, czasem przekręcana na Wolę Mieczkową lub też Mieczykową). Zarówno nazwa Sikawa, jak i Wola Miecznikowa, stosowane były zamiennie aż do przełomu XVIII i XIX wieku. Jeszcze w inwentarzu dóbr Stoki z 1777 znajdowała się wzmianka: na tejże drodze idącej przez wieś jest Wola Mieczykowa, inaczej Sikawa zwana. Potem utrzymała się już tylko obecna nazwa.
Z racji ubogich źródeł, trudne jest dokładne zlokalizowanie historycznej wsi. Określa się, iż wieś Sikawa leżała na północ lub północny wschód od Stoków, prawdopodobnie w rejonie dzisiejszej ulicy Brzezińskiej lub też na południe od niej. Z mało dokładnych map z przełomu XVIII i XIX w. wynika tylko, że zabudowania tej wsi znajdowały się na północny wschód od zabudowań Stoków. Sikawa była starą wsią zwartą, o wieloniwowym układzie pól.

Sikawa została włączona w obręb miasta Łodzi po II wojnie światowej. W tym czasie Sikawa nie posiadała żadnej ochrony przeciwpożarowej. Ogólne przepisy jakie w tym czasie istniały zobowiązały poszczególnych mieszkańców wsi do pełnienia straży. Stróże albo stójkowi mieli obowiązek czuwania przez cała noc nad bezpieczeństwem przeciwpożarowym wsi. Była to straż społeczna i każdej nocy czuwał wg. kolejności inny rolnik, czy mieszkaniec wsi.
Zadaniem tych stróży było przypominać mieszkańcom wsi o obowiązku wygaszenia ognia.

W przypadku powstania pożaru stróże mieli obowiązek alarmowania mieszkańców wsi przy pomocy różnych przyrządów jak: gwizdałek, bębnów, żelaza zawieszonego na sznurach, dzwonów kościelnych, a nawet tzw. kołatek, które po odbyciu dyżuru nocnego były przekazywane następnemu sąsiadowi jako dowód, że następnej nocy on ma obowiązek dyżurowania. Taki alarm stawiał na nogi wszystkich mieszkańców wsi. Na ratunek palących się zabudowań spieszył kto tylko mógł i w taki sposób przy pomocy wiader, szpadli, bosaków, wideł, a nawet sikawek ręcznych gaszono pożar.
Podobny stan we wsi Sikawa trwał do roku 1929, w tym to roku grono działaczy społecznych w ówczesnej Sikawie zorganizowało Ochotniczą Straż Pożarną.
Copyright ©2019 Ochotnicza Straż Pożarna Łódź - Sikawa, All Rights Reserved.